Kac Vegas w Bangkoku mnie nie „wchłonął”...

Posłużyłam się tu aluzją do często powtarzanego w filmie zwrotu, że jak Bangkok kogoś wchłonie, to już po nim. Niestety nie można powiedzieć tego samego o filmie Todda Phillipsa.



Skuszona recenzjami typu: „Bangkok = kłopoty”, „Bradley Cooper znów uwodzi” itp. oraz całkiem zabawną częścią pierwszą, postanowiłam bliżej zapoznać się z historią szalonych Amerykanów zdobywających tajską stolicę. Poza tym uwielbiam oglądać Tajlandię samą w sobie i liczyłam na to, że będzie ona równorzędnym bohaterem filmu.
Co zapewne wyczytać można z tonu mojej wypowiedzi już od samego początku – zawiodłam się na tym filmie. Zdaję sobie sprawę z tego, że są różne rodzaje poczucia humoru, ale jednocześnie nie mogę uwierzyć, że:

a) Obcięty palec,
b) Kontrowersyjnie ukazana osoba mnicha,
c) Małpka lekkich obyczajów,
d) Nieustannie spocone i wykrzywione w różnorakich grymasach twarze aktorów,

mogą kogoś szczerze rozbawić...

Czy to nie dziwne, że dobrze zapowiadający się chirurg i wiolonczelista, straciwszy palec, wcale się tym nie przejmuje, bo przecież impreza była taka fajna?!

Istnieją recenzje określające ten typ humoru, jako „niegrzeczny”, dla mnie był on jednak głównie niesmaczny.

Tajlandię, owszem, pokazano, i szczerze powiem, że chyba tylko malownicze krajobrazy Zatoki Tajlandzkiej, przyjemny rejs po Chao Phraya i niepowtarzalny gwar bangkockich wąskich uliczek powstrzymały mnie przed opuszczeniem kina .

Podobało mi się jeszcze malownicze porównanie Stu do ryżowej papki .

Mimo wszystko Tajlandię ukazano trochę stereotypowo: z jednej strony piękne widoki, z drugiej – ladyboys wśród brudnych ulic. O tak, ich nie mogło przecież zabraknąć w filmie nagrywanym w Tajlandii – ladyboys z całym rynsztunkiem – naprawdę nie można było pozostawić tu pewnych kwestii niedopowiedzianych?!

Koncept opowieści był ten sam, co w pierwszej części i nie można mieć do niego zastrzeżeń, bo jest ciekawy, nowatorski i zwyczajnie zabawny. Niemniej jednak realizacja nie dorównała mu poziomem.